Güncel hayatın bir parçası olan İnsan, Normal hayatın içinde aktif rol alan İnsan, Hayatını dilediği gibi,fütursuzca yaşayan İnsan, Hayattan bir şeyler alıp hem kendine, hem de diğer insanlara faydalı olmaya gayret eden İnsan, Yaradılış gayesini idrak edip, boş yere hayatın geçirilemeyeceğine kesin kanaat edip, insanlığı ile hayata değerler katan İNSAN...

 

İnsan hayatın her aşamasında yer alır. Kusursuzca çalışan, sayısını sayamadığımız, aldığımız ve verdiğimiz nefesimiz misali, bazen en uzaklar yakın olur kalbimizden geçirdiğimizde birilerini veya bir yerleri. Samimiyetle istenen, gönülden arzu edilen, dil ile değil, akılla da değil.

Hayatın içinde yer alan sözüm ona insan kılığında dolaşan, öyle insan suretleri var ki. Öfkesinden etrafına kin kusan, tavuk keser gibi insanları doğrayan, zulmeden, dolandıran, küfreden, saldıran, helal nedir bilmeden, haramı helalden sayan, ezan sesinden rahatsız olup, müziği sonuna kadar açan, barbarlığı, serseriliği kendine şiar edinenlerde var maalesef bu hayatın içinde. Allah yarattıklarına niye zulmetsin ki. Zulmeden, küfreden, hak yiyen, zalim olan insansa, Yüce Allah’ın bunda ne payı vardır. Ancak insanlığın şerefi ile mukaddesatın basamaklarını ağır ağır çıkan insan müstesnadır. İnsan güzeldir. İnsan hayatın kendisidir. Çünkü insan demek zaten hayattır. Bütün hayatların örneğidir insan, tüm kainattan da öte. Evet insan öyledir ki, alemleri de kainatı da özünde saklar. İnsan yönetendir, idare edendir. İnsan dengeleri sağlayan, hayata çeki düzen verendir. Biz öyle bir insandan bahsediyoruz ki yaradanın “ Ben hiçbir yere sığmam ancak bana inanan kulumun kalbine sığarım” dediği insandan bahsediyoruz. Sevenin sevdiğine kavuşması gibi muhteşem fevkalade bir olaydır insanın özüne dönerek yaşaması. İnsan olarak yaşamanın tadı güzeldir. O insan ki cümlesinin dilindedir, gönüllerde, derinlerde bir yerlerdedir. Yere düşen 5 kuruşu aramaktan daha ciddi bir iştir, kendi insanlığımızı aramak. Önemsizler, boş işler, boşa geçirilen heba edilen vakitler, boş arkadaşlar, cahil zihniyetler insanlığımızdan uzaklaştırır hep bizleri adım adım. Herkeste var olan değerdir insanlık. Ancak zanlarımızla, öfkemizle, kavgamızla, dedikodu ve gıybetlerimizle, dünya hevesi, mal mülk telaşımızla üstü örtüle, derinlerde bir yerlerde kalır kaybolan insanlığımız. Bazen içimiz yumuşar gibi olur. Hatta insan hüzünlenir, ağlar bile. O gözyaşları pişmanlıktır, utançtır. Hayatını boş yere yaşayıp, insanlıktan uzak geçen zamanlara karşı feryattır, imdattır. Ama çok geçmeden siler insan gözyaşlarını, hiç akıtmamış gibi döner eski haline şimşek hızıyla. Sanki az evvel o ağlayan, pişman olan kendisi değil de bir başkası. Zindandadır aslında ama o kendini zanneder hala lüks villada. Sorsalar kendisine hayatın anlamı nedir diye ? Düşünmeden hemen söyler “ İşte geldik gidiyoruz, dünya boşmuş kahpe dünya diye” Yaşanmayan hayatlar mutluluktan uzak yaşamlar, insanlıktan uzak insanlar, insanım demeye bile utanmazlar. İnsan hep şöyle demeli “ Ben bu dünyaya geldiysem gelişim tesadüf değil, boş hiç değil. Ben insan olarak dünyaya geldiysem bu bir şereftir, hediyedir, inceliktir. Ben taş olabilirdim, hayvan olabilirdim, bir ağaç veya bir damla olabilirdim. Her şeyden öte, her maddenin zerresini bedenimde taşıyanım. Her şey dile gelmiş beni bana anlatıyor da, acaba ben neredeyim ?